انرژی + بدهید

 


دوستانی که با جستجوی کلمه‌ی "خدا" به این وبلاگ آمده‌اید:
همه چیز در جهان نشانه ایست، هیچ چیز اتفاقی نیست، حکمتی هست... اینجا کلیک کنید

سی سالگی

نگارش شده در تاريخ : یکشنبه, مرداد ۱, ۱۳۹۶ و ساعت : ۱:۴۶
ارسال شده در قسمت : روزانه | بازدید : 517

گاهی ما آدم‌ها، سی ساله نشده، یک ‌مرتبه پیر می‌شویم. زندگی نکرده، یک‌هویی می‌میریم. زندگی‌مان پر می‌شود از روزهای تکراری و بی‌هدف و بی‌معنی،  پوچِ پوچِ پوچ! و از زنده بودن، تنها علایم زیستی‌اش را یدک می‌کشیم.
تنها، سال‌ها باید بگذرند، تا حکمِ دفن‌مان صادر شود. و ما یک عمر، جنازه‌‌ی متحرکی خواهیم بود، که سال‌ها پیش از آنکه به خاک سپرده شود، راستی راستی مرده بود.

پس، می‌ مـیـریـم و می‌رویـم . . .

در حالی‌که، خنده‌های بسیاری بودند و صورت‌‌مان سهمی از آن‌ها نداشت. که غذاهای بسیاری بودند که هرگز نچشیدیم و اسمشان را نشنیدیم. سفرهای هیجان انگیزی که نرفتیم و شهرهای زیبایی در گوشه گوشه‌ی دنیا، که هرگز ندیدیم. آدم‌های دوست‌داشتنی و خونگرمی که ملاقات نکردیم. جفت صندلی‌هایِ کافه‌هایی که رزرو ما بودند و نرفتیم و جایِ ما و فنجان‌ها و حرف‌هایمان تا ابد خالی ماند. کتاب‌های هیجان انگیزی که هیچگاه فرصت خواندنشان را پیدا نکردیم. لحظه‌هایی که هرگز مجالِ تجربه کردنش را نیافتیم و آرزوهایی که هیچگاه برای بدست آوردنش و داشتنش، آنگونه که باید تلاش نکردیم.

و ما زنده بودیم و زندگی نکردیم. ما سهمِ اکسیژن دیگرانی را که واقعی زندگی کردند، بیهوده سوزاندیم. بیهوده جا گیر شدیم و جایِ خیلی‌ها را تنگ کردیم.
…و ما دست داشتیم، و ما پا داشتیم و ما چشم داشتیم و ما زنده بودیم. زندگی نکردیم و سهمِ دیگرانی را بیهوده سوزاندیم، که کاستی‌ای در سلامت‌شان بود، و  یا آن‌هایی که هرگز به دنیا نیامدند.

ما، که بودیم…! پس چرا از گیر و دارِ خواسته‌های زیادِ برای هیچ‌ و جنگ بر سرِ نماندنی‌ها و بر باد رفتنی‌ها، و از پسِ شادی‌های کوتاه و گریه‌های طولانی و غرق شدن در بغض‌های مداوم  و خنده‌های بی‌صدا، سراغی نگرفتیم از زندگی و  سادگیِ نهفته در همین چند صباحی که به جشنِ بودن دعوت شده‌ایم؟! چرا مست نشدیم و سرمستانه در جشنِ زندگی پایکوبی نکردیم؟! چرا سخت گرفتیم؟…

این ما هستیم و همین فرصتِ یک‌باره‌ی زندگانی.
بیا تا پیش از آنکه زندگی برای‌مان، تنها سایه روشنِ خواب و خیالی محو در یک چرتِ کوتاهِ بعدازظهر نشده، و پیش از آنکه در سیاهی و سردیِ خاک، خودمان هم فراموش کنیم که روزی بر روی زمین راه می‌رفتیم و حرف می‌زدیم و سخت می‌گرفتیم،
راستی راستی زندگی کنیم.

۱۰۰ دل‌خوشیِ کوچک زندگی: از چه دلتنگ شدی؟دلخوشی‌ها کم نیست!

نگارش شده در تاريخ : جمعه, فروردین ۱۱, ۱۳۹۶ و ساعت : ۲:۰۹
ارسال شده در قسمت : روزانه | بازدید : 846

100-free-happiness-of-life

شاد بودن و لذت بردن از زندگی، اصلا و ابدا به یه زندگی لوکس و پر زرق و برق منحصر نمیشه، و اصولا بالا بودن میزان ثروت و امکانات لزوما منجر به لذت بردن از استفاده کردن از اون‌ها و شاد بودن و راضی بودن از زندگی نمیشه.

یه دل‌خوشی‌هایی در زتدگی آدم هستن، که درسته کوچیکن، اما مهمن، اما قشنگن. دل‌خوشی‌ها و شادی‌هایی که رایگان هستن یا با یه هزینه‌ی اندک میشه تهیه‌شون کرد و ازشون لذت برد.

در اینجا، ۱۰۰ تا از دل‌خوشی‌های زندگیم رو براتون می‌نویسم، که فی‌البداهه به ذهنم رسید. و چون اکثرا انحصار به شخص من نداره و عمومیت داره، امید دارم که شما هم این لذت‌ها رو احساس کنید و  پی ببرید که در دنیا چقدر لذت‌ها و دل‌خوشی‌ها و شادی‌های وصف نشدنی هستند، که به رایگان یا بسیار ارزان انتظار ما رو می‌کشن، و این اشتباه ماست و عمرمون بر فناست، اگه به سراغ‌شون نریم و لذت‌شون رو نادیده بگیریم و قدر ندونیم.

دل‌خوشی‌هایی که لذت بخش ترین لحظات زندگی انسان رو می‌سازن و اتفاقا رایگان یا ارزان هستن.
و نه تنها به زندگی انسان معنا می‌بخشن، که با وجود اون‌ها، دنیا هم جایِ بهتری برای زندگی خواهد بود…

 

۱- دلخوشی یعنی: چای زعفرانی داغِ داغ!

۲- دلخوشی یعنی: یک فنجان کاپوچینو یا هات چاکلت

۳- دلخوشی یعنی: شکلات ژله‌ای میوه‌ای

۴- دلخوشی یعنی: یه فیلم خوب ببینی

۵- دلخوشی یعنی: فیش اند چیپس و نوشیدنی کاپرینا!

۶- دلخوشی یعنی: زدن زیر آواز وقتی هیچکس خونه نیست

۷- دلخوشی یعنی: نوشتن مطلبی که بعدا خودت از خوندنش حسابی کیف کنی

۸- دلخوشی یعنی: صدای زنگ زدن مادرت به گوشی موبایلت

۹- دلخوشی یعنی: چشم توی چشم شدن با یک کودک و شکلک در آوردن براش

۱۰- دلخوشی یعنی: کرم کارامل و ژله‌ی میوه‌ای

۱۱- دلخوشی یعنی: هوا ابری باشه یا بارونی و برفی

۱۲- دلخوشی یعنی: توی اولین باری که بولینگ بازی می‌کنی، با یک ضربه همه رو بندازی و Strike کنی!

۱۳- دلخوشی یعنی: خدا که هست…

۱۴- دلخوشی یعنی: نامه‌ی کسری سربازیت بیاد!

۱۵- دلخوشی یعنی: آب انگور و دلستر انگور!

۱۶- دلخوشی یعنی: از پیرمرد فروشنده سره چهار راه، دستمال کاغذی بخری

۱۷- دلخوشی یعنی: کامنت‌های وبلاگت رو بخونی و تایید کنی

۱۸- دلخوشی یعنی: از پستچی نامه داشته باشی

۱۹- دلخوشی یعنی: از یکی که دوستش داری، اس ام اس برات بیاد

۲۰- دلخوشی یعنی: بغل کردن و بوسیدن خواهرزاده‌ی ۹ ماهه‌ات

۲۱- دلخوشی یعنی: ‬بگن یه عالمه انبه رو یه تنه باید بخوری

۲۲- دلخوشی یعنی: کاکتوس‌ت که هنوز زنده اس رو باید آب بدی

۲۳- دلخوشی یعنی: مادرت سبزی‌پلو با ماهی پخته باشه!

۲۴- دلخوشی یعنی: یهویی یه جا به چشم خودت می‌بینی، که خدا خیلی هواتو داره…

۲۵- دلخوشی یعنی: شکرِ خدا که باز امروز قرار نیست یه عده‌ای رو ببینی!

۲۶- دلخوشی یعنی: فردا قراره برات یه مهمون خوشگل بیاد

۲۷- دلخوشی یعنی: منو بیشتر دوس داری، یا ایگوآنای آبی؟!

۲۸- دلخوشی یعنی: حواست هست که خوش قلب و مهربونی

۲۹- دلخوشی یعنی: وفتِ رانندگی توی دلِ جنگل‌های شمال، توی ماه اردی‌بهشت،‌ سر و دستت رو از پنجره بیرون ببری

۳۰- دلخوشی یعنی: خوابیدن لب ساحل و بیدار شدن با صدایِ دریا

۳۱- دلخوشی یعنی: سیب زمینی زغالی و کره

۳۲- دلخوشی یعنی: توی ورق بازی، حاکم کوتی کنی!

۳۳- دلخوشی یعنی: خالی خالی کره‌ی بادوم زمینی رو بخوری

۳۴- دلخوشی یعنی: مربای توت فرنگی رو با قاشق بخوری تا سیر شی

۳۵- دلخوشی یعنی: توی خیابون یه کتاب‌فروشی خوب پیدا کنی و امون‌ش ندی

۳۶- دلخوشی یعنی: زغال افروخته باشه و دنده‌ی گوسفند باشه و دنبه… کباب دنده باشه و تو باشی و…

۳۷- دلخوشی یعنی: بی هوا برات کیک تولد بیارن

۳۸- دلخوشی یعنی: صبح از خواب بیدار شی و ببینی بساط حلیم و کله‌پاچه به راهه…

۳۹- دلخوشی یعنی: توی دلِ طبیعت کمپ بزنی و کنار آتیش شب رو بگذرونی

۴۰- دلخوشی یعنی: یه کتاب خوب بخری، یه کتاب خوب بخونی

۴۱- دلخوشی یعنی: از فلافل ونیز سنندج گاز بگیری!

۴۲- دلخوشی یعنی: یه سونا بخار حسابی توی هوای سرد

۴۳- دلخوشی یعنی: بستنی قیفی هزار تومنی رو جوری با لذت لیس بزنی که صد هزار تومن بیارزه

۴۴- دلخوشی یعنی: بری کوهنوردی/پیاده‌روی

۴۵- دلخوشی یعنی: یه قلب پاک داشته باشی و اینو بدونی

۴۶- دلخوشی یعنی: توی Green moon همدان یه پیتزا مخصوص بخوری!

۴۷- دلخوشی یعنی: ماشینت که خیلی کثیف شده رو دستمال بکشی

۴۸- دلخوشی یعنی: دودِ قلیون که بهت بخوره، حالت به هم بخوره. برسه به سیگار

۴۹- دلخوشی یعنی: نون روغنی داغ و تازه با خامه و پنیر، و چایی شیرین

۵۰- دلخوشی یعنی: تماشایِ نماز خواندن مادر / خواهر

۵۱- دلخوشی یعنی: گرمت باشه و دستت رو ببری زیر بالش و تشک و از سرماش لذت ببری

۵۲- دلخوشی یعنی: توی بازی فوتبال PES، شیش تاییش کنی!

۵۳- دلخوشی یعنی: فکر کنه خوابی، بیاد روت رو بکشه و تو هنوز خوابت نبرده باشه

۵۴- دلخوشی یعنی: جوجه کباب و ماهی کباب رو روی ذغال درست کنی

۵۵- دلخوشی یعنی: خونه‌ی کثیف رو مرتب و جارو کنی، بعد بشینی وسط خونه و کیف کنی از این همه تمیزی

۵۶- دلخوشی یعنی: یه عالمه ظرف کثیف رو بشوری، آخرش سینک رو آب بکشی و ازش لذت ببری

۵۷- دلخوشی یعنی: وقتی عجله داری، تا میرسی به چهار راه، چراغِ قرمز، سبز بشه و خوشحال به رفتن ادامه بدی

۵۸- دلخوشی یعنی: خنده‌های از ته دلِ پدر یا مادرت رو ببینی

۵۹- دلخوشی یعنی: ۱۰۰۰۰ دقیقه تماس رایگان داشته باشی و یکی که باهاش کلی حرف داری

۶۰- دلخوشی یعنی: ماشینت رو بعد از کارواش وقتی مثه دسته گل شده، سوار شی

۶۱- دلخوشی یعنی: میگه مراقب خودت باش، آروم برو، رسیدی خونه حتما زنگ بزن

۶۲- دلخوشی یعنی: یواشکی بشنوی دارن ازت تعریف می‌کنن

۶۳- دلخوشی یعنی: همیشه جیبت پر از شکلات باشه و بدون مناسبت به دیگران شکلات بدی

۶۴- دلخوشی یعنی: پاشیدن آبِ پرتقال و چشیدنِ طعمش، وقتی توی دهنت فشارش میدی

۶۵- دلخوشی یعنی: خارج کردن آبِ نارگیل از سوراخ‌هاش

۶۶- دلخوشی یعنی: پاچه‌ی شلوارت رو بدی بالا و پات رو بکنی توی آب‌سردِ رودخونه یا حوض

۶۷- دلخوشی یعنی: وقتی پشت فرمونی، با این که حق با تو هست، به عابرهای پیاده و ماشین‌های دیگه راه بدی و اونا ازت تشکر کنن

۶۸- دلخوشی یعنی: یه زمستون سرد باشه و تو باشی و یه کرسی گرم و لحافِ روش

۶۹- دلخوشی یعنی: پوست گرفتن آناناس، به شیوه حرفه‌ای

۷۰- دلخوشی یعنی: یه قاچ هندونه رو تا رسیدن به قسمت سفیدیش بخوری

۷۱- دلخوشی یعنی: تک خالِ حکم دستت بیافته!

۷۲- دلخوشی یعنی: تکوندن سنگ‌های داغ از سنگگی که دمِ صبح گرفتی

۷۳- دلخوشی یعنی: وقتی رسوندیش مقصد، صبر کنی/کنه تا کامل بره/بری توی خونه

۷۴- دلخوشی یعنی: دیدن یه انیمیشن قشنگ

۷۵- دلخوشی یعنی: بازی کردن با بچه‌های کوچیک و باختنِ عمدی از اون‌ها

۷۶- دلخوشی یعنی: دستات از خوردن تمشک قرمز شه

۷۷- دلخوشی یعنی: طعم توت فرنگی و ریواس و گوجه سبز

۷۸- دلخوشی یعنی: پریدن از آتیش چهارشنبه سوری

۷۹- دلخوشی یعنی: تابستونا توی حیاط زیر پشه‌بند بخوابی

۸۰- دلخوشی یعنی: وقتی هنوز وسط چهارراهی، چراغ زرد بشه ولی تو بتونی با آرامش بری

۸۱- دلخوشی یعنی: وضو بگیری

۸۲- دلخوشی یعنی: سیاه شدن دستات از پوست کندن گردویِ سبز

۸۳- دلخوشی یعنی: مادرت دلمه‌ی برگ پخته باشه با ته دیگِ مرغ!

۸۴- دلخوشی یعنی: بشنوی بهت حسودی می‌کنن

۸۵- دلخوشی یعنی: یه لباس نو تنت کنی/جورابِ تازه پات کنی

۸۶- دلخوشی یعنی: کارتِ پایانِ خدمتت بیاد دمِ درِ خونه

۸۷- دلخوشی یعنی: سیب زمینی سرخ کرده و سس تند

۸۸- دلخوشی یعنی: آش رشته‌ی مامان با پیازداغِ تازه…

۸۹- دلخوشی یعنی: بعد از خداحافظی، سر بچرخونی ببینی هنوز داره نگات می‌کنه و برات دست تکون میده

۹۰- دلخوشی یعنی: موقعِ رانندگی، وقتی بهت راه میدن، با یه بوقِ کوتاه ازش تشکر کنی

۹۱- دلخوشی یعنی: راحت شدن از شرِ آشغال‌ها بعد از اینکه گذاشتی دمِ در

۹۲- دلخوشی یعنی: آب بازی کنی و به صورت همدیگه آب بپاشید

۹۳- دلخوشی یعنی: یه عطسه‌ی از ته دل و با صدای بلند کنی

۹۴- دلخوشی یعنی: خوشبخت باشی

۹۵- دلخوشی یعنی: عاشق باشی/عاشقت باشه

۹۶- دلخوشی یعنی: با پاهای برهنه روی چمن خیس قدم بزنی

۹۷- دلخوشی یعنی: خدا رو دوست داری/خدا دوستت داره

۹۸- دلخوشی یعنی:  دل‌ت خوش باشه

۹۹- دلخوشی یعنی: خانواده …

۱۰۰- دلخوشی یعنی: سلامتی …

 

 

پ.ن. : شما هم می‌تونین از دل‌خوشی‌هاتون توی کامنت‌ها برای ما بگید.

سین مثلِ سرباز ، شین مثلِ شب

نگارش شده در تاريخ : چهارشنبه, آبان ۵, ۱۳۹۵ و ساعت : ۸:۱۸
ارسال شده در قسمت : خاطرات, شوک | بازدید : 1,045

نیمه‌های شب…
وقتی چادرِ سیاه بر سر شب می‌افکنند،
و آن‌هنگام که چراغ می‌کُشند
و در پسِ پرده
به خیالِ خود،
خدا را می‌خوابانند
زشتی‌ها، مجالِ رو آمدن می‌یابند…

شب که می‌آید
در لابه‌لایِ خلوت این شهرِ هزار رو
بیدار، به نظاره نشسته‌ام
و من می‌بینم
عجوزه های پلیدی را،
که بی ترس آفتاب و آیینه،
آرام آرام رخ می‌نمایند
و کرم‌های گندیده‌ی بی‌مقدار
که از زیر پوست شهر
به بیرون می‌خزند…

…صدایِ کاروانِ هلهله و شادیِ یک عروس و داماد
امتدادِ سرد و تاریکِ خیابان را شکافت!

کارناوالِ جشن و موسیقی
کمی آن سو تر از خیابانِ تاریکی
از اتومبیلی پارک شده‌ در سایه‌ی دیوار
عبور کرد…
که به خیال خود، پنهانی
مبدل به تخت دو نفره شده بود!

 

کمی آن‌طرف‌تر از تنانگی
زیرِ پوستِ شب…
در محله‌ی برده‌داران
در راستایِ خیابانِ جبر
نبشِ کوچه‌ی زور،
در قفسِ فلزیِ سبز
سربازی را
به پاسبانی از شب گمارده‌اند!

چه خیالی!!
که ماهی قرمز
در تنگِ سبز
به دریا و روشنی می‌اندیشید

 

خوب که نگاه کنی…
در شبی قفس‌وار
در میانِ مشتی آهن و سیمانِ سبز،
در پسِ شیشه‌ی مات
سربازی را خواهی دید
که قلم به دست!
در زیر نور ماه،
با رقصِ تانگویِ کاغذ و قلم
مرگِ تاریکی را
در عمقِ شب
به سخره گرفته است
و
طلوع خورشید را
در نهایتِ شب و سیاهی
تداعی می‌کند

خورشید اینجاست!
آنجا که انتظارش را ندارند!

یک شبِ دیگر هم تمام شد
عاقبت این تاریکی رفتنی‌ست…

 

نگارش در
۹۵/۳/۱
بعد از نیمه‌های شب

خداحافظ رفیق

نگارش شده در تاريخ : چهارشنبه, اسفند ۱۹, ۱۳۹۴ و ساعت : ۱۲:۴۴
ارسال شده در قسمت : شوک | بازدید : 1,847
خداحافظ رفیق

دوستت دارم، ولی راستش را بخواهی، حالا دیگر به تو نیاز ندارم و درواقع بدونِ توخوشبخت‌ترم. لطفا برو.

 

چیزهایی هستند که آدم را از درون آزار می‌دهند و سوهانِ روح و جسمش می‌شوند. و این مثلِ روز روشن است که همان کاری را با آدم می‌کنند که آفتابِ چله‌ی تابستان با تکه‌های یخ. و این را آدم خودش هم می‌داند، منتها نمی‌تواند از آن دست بکشد. لابد خوبی‌هایی هم دارند که به بدی‌شان می‌چربد یا لااقل یک زمانی خوبی‌هایِ عجیب و غریبی داشته‌اند که آدم دلش نیاید دل بکند و به تحملش کردنش می‌ارزد. در نهایت تو با تمامِ بدی‌هایش به آن خو می‌گیری و رفیق می‌شوی.
آن وقت حتما قبول دارید که به این آسانی‌ها نیست که یک مرتبه یک شب تصمیم می‌گیری همه چیز را تمام کنی، ببوسی و برای همیشه کنار بگذاری‌اش.

خصوصا وقتی راجع به پایان دادن به طولانی‌ترین رابطه‌ی باشد که تا آن زمان با کسی داشته‌ای و این قدیمی‌ترین رفیقت هیچوقت نه تنهایت گذاشته، نه پشتت را خالی کرده و نه حرفی پشت سرت زده باشد. بی‌آنکه هیچ‌گاه نقابی برایت زده باشد یا به احساس و اعتمادت خیانتی کرده باشد. کسی که در لحظه‌هایی که تحمل من برای همه سخت می‌شد، کنارم مانده بود و وقتی هیچ گوشی برای شنیدن پیدا نمی‌شد، حرف‌هایم را شنیده بود. و وقتی دوست داشتن گم بود، سروکله‌اش پیدا شده بود. با من غذا خورده بود، با من پیاده راه رفته بود، با من به مسافرت رفته بود، با من شب‌گردی کرده بود و با من بیدار شده بود. و با من غصه خورده بود و خندیده بود…

خوب نگاهش کردم… پیراهنِ سفید و قامتِ شکننده‌اش حرف‌های زیادی برای گفتن داشت. از آن جنس حرف‌هایی که نباید زد، نباید گفت. از شب‌پرسه‌های پر از گریه، تا وقت‌هایی که خوشحالی‌هایم را با او تقسیم کرده بودم. محرمِ اسرارم بود، و اگر روزی دهن باز می‌کرد، چه حرف‌هایی که برای گفتن داشت. تنها کسی بود که من را عریان و بی‌نقاب می‌شناخت و از تمامِ جیک و پیک‌ من خبر داشت. دوست داشتم دهان باز می‌کرد و از من می‌گفت. اما هیچ‌وقت چیزی نگفت، هیچ‌وقت قضاوت نکرد. همیشه درک داشت، درک می‌کرد.

در دستانم گرفتم و برای آخرین بار بوسیدمش. به او گفتم که چیزهایِ بدی که پشت سرش می‌گویند را باور ندارم و با وجودِ تمامِ بدی‌هایش، می‌دانم که بدتر از آدم‌هایی نیست که همیشه رفاقتم با او را فاجعه‌ی قرن و گناهِ نابخشودنی می‌دانستند. به او گفتم که از اولش هم چنین روزی را می‌دیدم و درست است که بدونِ او از پسِ خیلی چیزها بر نمی‌آمدم و ممنونم که بود و کمکم کرد و ماند. و وقتی که تنهایم گذاشتند، نگذاشت و تنها نماندم.

در گوشش حرف زدم. آرام گفتم که «اهمیت ندهد به قضاوتِ آدم‌هایی که درک نکردند چه شد که کارِ ما به اینجا کشید، ‌که اصلا چرا من و تو از اول با هم دوست شده بودیم، چه مرگم بود، دردم چه بود که هم‌نفس هم شده بودیم». به او گفتم که «آن‌ها نمی‌فهمیدند و لیاقتِ ما را نداشتند و تو با تمامِ بدی‌هایت، برایم خوب‌تر و دوست‌تر و مهربان‌تر از او بودی و هیچوقت به چند قدمیِ گردِ پایِ تو هم نرسید. دوستت دارم، ولی راستش را بخواهی، حالا دیگر به تو نیاز ندارم و درواقع بدونِ توخوشبخت‌ترم. می‌خواهم بروم، می‌خواهم بروی».

ساکت ماند. چیزی نگفت، مثلِ همیشه که حرف نمی‌زد، و فقط سوخت. دوست داشتم ای کاش حرف می‌زد، گلایه می‌کرد، از آن کام‌های گرفته و اینکه چرا حالا می‌خواهم بروم.
پوکِ آخر را که زدم، قبل از اینکه در زیرسیگاری برای همیشه به زندگی‌اش پایان بدهم، گفتم که ترکش کردم و از او می‌خواهم ترکم کند. و اینکه کسی چه می‌داند باز به سراغ او خواهم رفت یا نه، و بازی روزگار چه خوابی برایمان دیده، با این‌حال، از او خواستم آرزو کند که هیچوقت دوباره هم را نبینیم، و هیچ‌وقت به بودنش نیاز پیدا نکنم. مثلِ همیشه چیزی نگفت، اعتراضی هم نکرد. و همانطور که در آتش می‌سوخت، در خاکسترِ خودش آرام رام تمام شد. و رفت.
می‌دانم اگر می‌توانست حرف بزند، حتما برایم از صمیمِ قلب خوشحال بود که ترکش می‌کنم.
– «خداحافظ رفیق قدیمی. رفیقِ بد، برنگرد…»

پ.ن. لطفا سیگار نکشید.

 

تو کی هستی؟!

نگارش شده در تاريخ : سه شنبه, اسفند ۴, ۱۳۹۴ و ساعت : ۵:۲۸
ارسال شده در قسمت : شوک | بازدید : 1,688
تو کی هستی؟!

تموم اون چیزی که هستی، براش زندگی کردی و بعد از مرگت تا ابد به جا خواهی گذاشت…

 

آدمای زیادی توی این دنیا میان و میرن، واسه هر کسی، همیشه یکی هست که نبود. و یکی بود که دیگه نیست. قبلِ رفتن، تویِ اون مدتی که هستن، چه برو بیاهایی که ندارن، چقدر ملت براشون و خودشون برا خودشون نوشابه باز میکنن و چه لی‌لی‌هایی که به لالاشون می‌زارن.
با استناد به هزارتا دلیلِ من درآوردی که اجتماعِ بیمار به خوردِ مغز آدما داده، که فلان شغل باکلاس‌تره، فلان ظاهر به روزتره، ماشینت این باشه عزتت میره بالا، اینجوری حرف بزنی خیلی کلاس داره و اینجوری بپوشی میشی مدِّ روز، عینهو عکس‌های روی مجله که به خوردت دادن خوب یعنی این. دُرُست یعنی این. هر چی جز این یعنی بچه‌دهاتی. و بچه‌ی دهات بودن یعنی بد. سادگی یعنی نفهمی. حیله‌گری یعنی زرنگی! شیتان فیتان بودن یعنی به روز بودن. تو باکلاسی وقتی گوشیت شکلِ یه “سیبِ گاز زده” داشته باشه، حتی اگه اندازه‌ی گلابیِ کرم‌خورده ازش سر درنیاری و به دردت نخوره.

بی توجه به این چیزا، که آدما واسه خودشون یه مدتی برو بیا راه میندازن، دفتر دستکی برا خودشون پا میکنن و بالا‌بالا میشینن و بزرگ‌بزرگ حرف میزنن، همینکه تقی به توقی بخوره و دُرُست مثه نفسی که میرفت برمی‌گشت، یهو نفسه بره و برنگرده، همه چی‌شون میره و برنمی‌گرده. دبدبه کبکبه‌شون، بالا نشستن‌ها و اِهِم و اوهوم‌شون، چشم و ابرو اومدن و طبق‌طبق افاده‌ و گردن کلفتی و شکم گندگی و گنده‌گویی، تمامِ بودن‌شون، دِ برو که رفت!
عزت و احترامشون نهایتا میشه اندازه کبابِ چرب و چیلی مراسمِ کفن و دفن‌شون، که دولاپهنا باشه و زعفرونی و  اعیونی و یه «رحم الله من یقرا فاتحة مع صلوات» دست جمعی و خلاص. چه لا پرِ قو بوده باشه یا کارتنِ کفِ جوب، میره پایین‌پایین‌ها وردستِ جدوآبادش که اونام یه روزی روی زمین بودن.

میگن لحظه‌ي مرگ، در عرض چند ثانیه، یه خاطره مثه یه فیلم از اتفاقای تاثیر گذار زندگی از جلو چشم‌مون میگذره. یه فیلمِ کوتاهِ بریده بریده، وصله پینه شده از دوستی‌ها، عشق‌ها، دشمنی‌ها، آدمایی که برامون مهمن یا ازشون دل‌مون بدجوری زخم خورده، همه‌ی اتفاقای خوب و بد، لحظه‌های خاصِ زندگی… اتفاقایی که فقط خودمون خبر داریم… چکیده و عصاره‌ی زندگی و بودنمون.

مثه مهربانی‌هایِ زیرپوستی‌ و یواشکیت واسه یه دخترِ تنها، مظلومیتِ پنهانت وقتی همه‌ی شواهد از ظلمِ تو حکایت دارن… وقتی مظلوم‌ترین ظالمِ دنیا میشی، وقتی با مهربانی به ناچار اشک کسی رو در میاری، وقتی خوبی ولی خوب به نظر نمیای، خوبی ولی خوب رفتار نمیکنی، خوبی ولی بد نشون میدی. خوبی ولی بد می‌بینن‌ات. وقتی فقط خوبی. بی هیچ حرفِ اضافه، بی هیچ تواناییِ ابرازی، فقط دوست داشتن رو می‌فهمی. و بی هیچ بوسه‌ای، بی لب می‌بوسی.

وقتی جوری دلت می‌شکنه که احساس می‌کنی خدا و عرشِ خدا رو به لرزه درآوردی، که آسمون برا توئه که اشک می‌ریزه، برا توئه که می‌باره و یه شهر خیس میشه. که حس می‌کنی همه‌ی دنیا به احترام شکستنِ پاک‌ترین احساسِ دنیا، چند ثانیه از حرکت باز می‌ایسته…. وقتی پاک‌ترین بغضِ بی‌گناه‌ترین لحظه‌ی ممکن برایِ یک انسان، میشکنه…

لحظه‌ی خشمت از صدای زوزه‌ی زجه‌ی ناله‌ی گریه‌ی سگی که آدمِ دیوصفت شکنجه‌اش میکنه، داااااااااااادت! که «خب تو هم گازش بگیر اون لعنتی رو!». اشکی که برایِ مردنِ یه بچه‌ی توی تلویزیون می‌ریزی و خوب میدونی فقط فیلمه و واقعیت نداره. وقتی اشکت بی‌فرمان و بی‌اراده جاری میشه، حتی از تصورِ مرگِ یک شخصیتِ خیالی، از عروسکِ نداشته‌ی دخترکی فرضی، از مردنِ یه مادرِ الکی، یه پدرِ ساختگی، از زخم‌هایِ آرزوهایِ کوچکِ مثلا پسرِ کوچکی در جایی به زبانی و رنگی و دینی و … که نقشِ بر آب شد.

مهربانی‌هایی که برای دیده نشدن ورزیدی، کمک‌هایی که برای بهشت نرفتن کردی، بهشتی که بی پاداش ساختی. نوازشی که برای تسلایِ خاطرِ دیگری کردی و نه تسلیِ جسمِ خودت، دستی که برای دست‌نیافتن به چیزی گرفتی…

همه‌ی این‌ها، اینها همه، تنها و تنها چیزهایی هستن که لحظه‌ی مرگ از زندگیت به یاد میاری…
و اصلا، اصلا یادت نمیاد چه‌قدر، چند متر مربع، چند سی‌سی، چند تومن…

تا حالا فکر کردی، اون فیلم چند ثانیه‌ای تو چیه؟!
فکر کن…
فکر کن… اون چند ثانیه، تمامِ خودِ واقعیِ توئه…
تموم اون چیزی که هستی، براش زندگی کردی و بعد از مرگت تا ابد به جا خواهی گذاشت…

 

 

پ.ن. : “اینکه تا الان چرا خبری از من و نشونه‌هام نبود، بماند. بگذریم از اینکه سخت میگذره یا آسون. ناگفته بماند که چه چیزای جدیدی از یادم رفت و چیا یاد گرفتم. که چی گفتن و چی شنفدیم. فقط اینکه توی دلِ این شب، یه چیزی توجه‌ام رو جلب کرد. اینکه…..”

(این رو از ابتدای متنِ بالا، بعدا، حذف کردم. هم اینکه جملاتِ اول شخص بود، هم اینکه در ادامه، این اصلا اون چیزی نبود که توجه‌ من رو جلب کرده بود و در ذهنم می‌گذشت. این نوشته قرار بود به دنیا بیاد. وقتی نوشته‌ای قرار باشه به دنیا بیاد، حتی اگه توجه آدم بهش جلب نشه و قصدش رو نداشته باشه، همینکه دست به نوشتن ببری، خودش متولد میشه.)

 


Warning: curl_setopt(): CURLOPT_FOLLOWLOCATION cannot be activated when an open_basedir is set in /home3/miraniir/public_html/mehdi/wp-content/plugins/goingup-web-analytics/goingup-web-analytics.php on line 38