انرژی + بدهید

 


دوستانی که با جستجوی کلمه‌ی "خدا" به این وبلاگ آمده‌اید:
همه چیز در جهان نشانه ایست، هیچ چیز اتفاقی نیست، حکمتی هست... اینجا کلیک کنید

عشق و لجن

نگارش شده در تاريخ : سه شنبه, تیر ۴, ۱۳۹۲ و ساعت : ۴:۱۰
ارسال شده در قسمت : نامه‌ها | بازدید : 5,644

عشق و لجن

عشق

این روزها، آدم‌ها گرمایِ عشق را در تنِ گرمِ معشوق خلاصه می‌کنند و به هم‌آغوشی می‌گویند: عشق بازی! دروغ‌های عاشقانه می‌گویند و عاشقانه دروغ می‌گویند. عشق‌ها هم که تاریخِ انقضا می‌خورند… بعد از مدتی فاسد می‌شوند! کجاست آن عشق‌های جاودانه؟! و اصلا عشق خاصیتش این است که ماندگار است و تنها عشق است که می‌ماند. و آدم‌ها عشق‌شان از ماندگاریِ عسلِ زنبورها هم کمتر است. انگار، عشق هم دیگر نمی‌ماند، تمام می‌شود، فاسد می‌شود، درست مثلِ یک سطلِ ماست! یا مثلا یک شیشه‌ی کشک! یعنی اینقدر اعتبار و ارزش دارد عشق! و کلا مفهومِ عشق عوض شده، شکلش در فرهنگِ لغات و آوایش در دهان‌ها همان است، معنایش اما نه. درست مثلِ خیلی چیزهایِ دیگر¹.
این روزها، کمتر کسی چیزی از آن مجنونِ عاشق به خاطر دارد. همان‌که بی هیچ ادعایی، فقط دوست داشت. و نه کافی شاپ دیده بود و نه کنسرت می‌دانست چیست². نه هدیه‌ی ولنتاین داده و نه قلب‌های گنده و خرس‌های عروسکی گرفته بود. تنها کارش این بود که شب‌ها به لیلیِ خودش فکر می‌کرد و چشمانش خیس بود! همین! دوستش داشت و در این دوست داشتن می‌سوخت. و لیلا برایش نه شریکِ تنهایی بود و نه شریک زندگی. اصلا به شراکت علاقه‌ای نداشت. اصلا به تجارت معتقد نبود! برایِ بردنِ دلِ لیلایش به فکر هدیه‌های گران قیمت نبود و اصولا برایش مهم نبود دل ببرد. ترجیح می‌داد دل نخرد!
مجنون، عاشقِ لیلا بود. نه خواستگارش! لذتش از لیلی همین گریه‌های شبانه بود، نه که از تماشای تئاتر در کنارِ خانوم لیلی -احتمالا با یک عالمه چیپس و پفک- لذت ببرد. لذت را که همه می‌برند! مهم این است که آدم کسی را داشته باشد که کنارش و به یادش غصه بخورد. همیشه کسی برای قدم زدن و تماشای تئاتر و کافی شاپ رفتن هست. مهم این است که انسان یکی را داشته باشد که با او و برای او گریه کند. خندیدن را که همه می‌توانند!

این روزها، عشق هم بچه بازی شده است! انگار کلاس دارد عاشق شدن! همه می‌خواهند عاشق شوند و یکی عاشقان شود! و در نهایت هم، یک چیزی برای خوشان در خیالشان درست می‌کنند و اسمِ عشق رویش می‌گذارد، و به همین توهمِ عشق دل‌خوش می‌شوند. و این وسط، فقط گند می‌زنند به عشق و آدم‌هایی که عشق را می‌فهمند. فاصله‌ایست میانِ مدعی و عاشق. و فاصله‌ی بسیاری‌ست از آنچه تظاهر به بودنش می‌کنیم یا آرزوی بودنش را داریم، با آنچه توانِ بودنش را داریم.

خواهرِ من! برادرِ من! عاشق شدن، مرد می‌خواهد! و اگر اینجور بود که تا هر کسی از چیزی خوشش آمد، عاشقش می‌شد، که آنوقت می‌بایست من عاشقِ زیر شلواری‌ام باشم! چون همیشه خوشم می‌آید این یکی را تنم کنم! چشیدنِ عشق، لیاقت می‌خواهد! نه زیبایی می‌خواهد و نه پول و نه ادعا و نه واژه و جمله بندی. با تعریف و تمجید و دلقک بازی و شوخی و دادنِ هندوانه زیر بغلت، و تعریف و تمجید، که چقدر فرشته‌ای، که نمی‌شود عاشق بود.
خودت، برای به دست آوردنِ یک مدرکت دکتری چقدر تلاش می‌کنی؟ چند سال؟ چند شب تا صبح پلک بر هم نمی‌گذاری و بیدار می‌مانی؟ آنوقت برای بدست آوردنِ عشق، یک کنسرو می‌خواهی؟! که تا گشنه‌ات شد، و دلِ مبارکت کمی عشق خواست، درش را باز کنی و هلوپی یک عشق از داخلش بپرد بیرون، روبرویت بایستد و پشت سرِ هم بگوید: “تو یک فرشته‌ای. یک فرشته‌ای. یک فرشته‌. من خیلی دوستت دارم. خیلی دوستت دارم. دوستت دارم.” دلت را هم که زد، خب، درش را می‌بندی.

 

لجن

واقعا فکر می‌کنی که تحصیلِ عشق، آسانتر از گرفتنِ فلان مدرک دکتراست؟! که اگه اینجور بود، که همسایه‌ی پولدارمان که پول‌هایش از پارو بالا می‌رود و دو تا زن دارد، سفارشِ یک عشقِ سفارشی را می‌داد تا برایش یک مارک‌دارش را بسازند و اورجینالش را فول آپشن برایش بیاورند، مثلا یک عشقِ شاسی بلندِ مدلِ روز، تمام اتوماتیک! تا آنوقت در سنِ بالای پنجاه و پنج سالگی با سه بچه و داشتنِ نوه، نمی‌رفت زنِ مردم را بگیرد! از قضا، این آقای همسایه‌ی پولدارِ ما، زنِ دومش، همین چند سالِ پیش، پیشِ پایِ شما، زنِ یک مردِ سرطانی بوده است. و این آقای پولدار، با پول و ماشینِ آنچنانی و البته موهایی که سیاه رنگ شده تا سن و سالش پنهان بماند و چشم و ابرویی زیبا -دروغ چرا، حتی نه چندان زیبا!-، کاری می‌کند که این زن از شوهرِ سرطانی‌اش طلاق بگیرد و زنِ این مردِ نامرد شود.

با پول می‌شود زنِ کسی را از بغلِ شوهرش حتی بیرون کشید، اما می‌شود عشق را خرید؟ و اتفاقا با پول همه کار می‌شود کرد و تنها یک چیز هست که با پول نمی‌شود خرید، و آن، عشق است. پس چیزی به این سختی، به این گرانی را که با هیچ مقدار پولی در هیچ کجا نمی‌توان خرید، با چه بهایی می‌خواهی بدست بیاوری؟ به بهایِ نازک نارنجی بودنت؟ یا به بهایِ نفهمی‌هایت؟ یا شاید هم به بهایِ غرورت؟! در کمالِ آسایش و آرامش جنابعالی؟ با اینکه آب تویِ دلِ مبارکت تکان نخورد؟ که شما خدایی نکرده یک‌وقت سختی نکشید، پوستِ دست‌تان خراب می‌شود!
این سرویس دادن‌ها، در داشتنِ همسر، آن هم شاید، بتواند باشد. اما تفاوتِ بحثِ همسر و زن و  شوهر، با بحثِ عشق، تفاوتِ گرمایِ بخاری است با حرارتِ آتش‌فشان!

خواهر من! برادر من! از من و تو بهترها نتوانستند! از تو خوشگل‌ترها به هوایِ عشق، دارند در لجن و هرزگی غوطه می‌خورند! از تو پول‌دارتر ها، به جایِ عشق، هم‌خوابه و تخت خواب می‌خرند! از تو پاک‌تر دارند در آغوشِ این و آن دست و پا می‌زنند! از تو خوشگل‌تر، از تو زیباتر، از تو قد بلند تر، از تو پول‌دار تر، از تو مدرک بالاتر، از تو دکتر تر، از تو خیلی باهوش‌تر! تو به چه چیزی در خودت می‌نازی که خود را لایقِ عشق می‌دانی؟ چیزی که خیلی‌ها می‌خواستند، لیاقتش را ولی نداشتند.
گفته بودم که: دخترکِ بی‌درد! پسرکِ بی‌درد! عشق یعنی درد! اگر این درد را تحمل می‌توانی، بسم الله… و اگر نه، فی امانِ الله! دختر‌های دمِ بختِ دور و برت، و پسرهای خواستگارت هم که ماشاالله زیاد هستند. تو را چه به عشق؟ برو و مثلِ دیگران خوشبخت شو.

 

عشق و لجن

هر کسی برای دردی که تحمل می‌کند، متهم است. اما فکر کن… چه مظلومانه، روزی هزار بار می‌میرد و زنده می‌شود و درد می‌کشد، آنکه جرمش سادگی و اتهامش عاشقی باشد… و واقعا هم این‌روزها، جرمِ سنگینی‌ست، سادگی و دل بستگی. جرم یعنی همینکه بر خلافِ عرفِ آدم‌ها عمل کنی، و آدم‌ها برای کسی که اینطور بر خلافِ آدمیت‌شان عمل کند، مجازاتِ سنگینی کنار گذاشته‌اند…
اشتباه از ما بود، نگفتیم تو یک فرشته‌ای و فرشته پنداشتیمش و پروانه‌وار به پایش سوختیم. و باورش شده بود که وظیفه‌مان ایجاب می‌کند آن‌گونه باشیم، چون او خودش راستی راسنی یک فرشته است! و اصولا حقش کمتر از این نیست! و این خاصیتِ ذاتیِ اوست، نه خاصیتِ عشق! سوختیم و این سوختن، تاوانِ آن‌کسی‌ست که ساده باور کرد و ساده دوست داشت و ساده تنها نگذاشت. ماند، ماند، و ماند. نرفت، نرفت، و نرفت. این دنیا، عادلانه نیست… این دنیای لعنتی اصلا عادلانه نیست.

وظیفه‌ی تو همین است. اینکه نگذاری به زیبا ترین و معصومانه ترین شیوه‌ها بشکنی! اینکه بدانی که تمامِ دنیایِ پستِ آدم‌ها، اصولا برای این وجود دارند که تو را به پست‌ترین جوب‌هایِ پست‌ترین نقطه‌ی شهرِ پست‌شان بکشانند. خب، مسلم است که این دنیا و آدم‌هایی که خوب می‌شناسیمشان، بر نمی‌تابند پاکی و سادگیِ عشق را. و تو اگر از ترسِ پشتِ پا زدنِ غریبه‌ها، به ساده‌ترین شیوه به دیواری از جنسِ عشق تکیه کنی، احتمالش زیاد است که به عاشقانه‌ترین شکل، از همان طرف بیفتی و با صورت در لجن فرو روی. این قانونِ نانوشته‌ی این دنیاست. همان کسی ناباورانه جهنمی سوزان برایت می‌سازد که خود روزی رویایِ خشت خشت بهشتت بود. و تو می‌مانی و رویایِ نیمه سوخته‌ات، جهنمی که در آن دست و پا می‌زنی، و بهت و بهت و بهت. و زجه و زجه و زجه.

قانونِ نانوشته‌ی دیگری هم اما هست. اصلا، چطور است که خودمان بنویسیمش؟ اصلا بیا قانون‌مان این باشد، قرارمان این باشد که نخواهی گذاشت به جرمِ پاکی و سادگی و اعتمادت به آدمی که تمامِ دنیایت بود و فرشته‌وار دوستش می‌داشتی، در لجن بمانی. اینکه زمین خوردی، طبیعی‌ست. اینکه در لجن انداخته باشندت هم واقعیتِ این دنیاست. هیچ چیزِ عجیبی اتفاق نیافتاده. این قانون‌شان است! اینکه در لجن بمانی، عادلانه نیست!
باید بلند شوی و باز به آسمان چشم بدوزی… این هم قانونِ ماست! تو سزاوارِ لجن نیستی، تو سزاوارِ غصه و گریه و تنهایی نیستی. تو این‌بار قانونی جدید بساز. نامردی‌ست اگر بگذاری سهمِ آنکه از دوست داشتن و پاکی و سادگی کم نگذاشته، گریه و حسرت و کابوس‌های شبانه باشد. شادی کن، بخند، و زندگی کن! جایِ تو این‌جا نیست… حیف است که زندگی باشد و تو در آن نباشی… جایِ تو در خنده، در شادی‌های کودکانه، جایِ تو در مهربانی‌های بی‌دلیل، دست در دستِ کودکی تنها، جایِ تو در کنارِ خدا، جایِ تو در عشق خالی‌ست… تو از جنسِ آن مردمانی، که عشق را می‌فهمند.

به عشق هم که نرسیده باشی، از آدمیزادی هم که شکست خورده باشی، در عشق اما برنده‌ای. سرت را بالا بگیر مرد! تو در عشق سربلندی. جایِ تو این لجن نیست! بگذار، لجن هم سهمِ آن‌هایی باشد که نفهمیدندمان. همان‌ها که از عشق، برایت لجن ساختند. جایشان عجیب در لجن‌زار خالیست. جای‌شان را پس بده.

 

 

۱- نمی‌دانم چرا همیشه تهِ حرفایم سیاسی می‌شود! من که به سیاست کاری ندارم، پدرم سیاست‌مدار بوده یا مادرم؟!

۲- کنسرت خوردنی‌ست؟ مثلِ کنسرو؟ آقا جان به خدا من هم کافی شاپ و تئاتر دوست دارم، منتها تنها که نمی‌شود رفت، مبینا (خواهرم)‌ و مادرم هم که… بگذریم، یک‌بار سینما رفتیم، مبینا همه‌اش حرف می‌زد و مادرم که در تاریکیِ سینما، خوابیده بود! :‌)) آقا جان، یک سوالِ دیگر، آیس تی(ice tea) یعنی چی؟ من که همیشه چای را داغ داغ می‌نوشم! خارجی‌ها چای را یخ کرده می‌نوشند؟ چایِ داغ هم در کافی شاپ می‌فروشند؟ اگر می‌فروشند، پایه‌ام، قرار بگذارید که برویم!

– من چقدر ندید بدیدم! :‌)) البته پی‌نوشتِ دوم، جنبه‌ی شوخی داشت! وگر نه، همه می‌دانند، کافی‌شاپ را که نمی‌روند، می‌خورند !!

– امروز (روز انتشار این مطلب) قرار بر این شده که اگر خدا بخواهد (می‌خواهد، می‌دانم)، کاری را که همیشه شروع می‌کردم و نیمه تمام رها، یک بار برای همیشه شروع کنم، و تا روزی که زنده‌ام رها نکنم! در همین حد بگویم که، کارِ خیلی خوبی‌ست :‌)

آسمان و زمین

نگارش شده در تاريخ : شنبه, خرداد ۲۵, ۱۳۹۲ و ساعت : ۲:۴۱
ارسال شده در قسمت : ریتم, شوک | بازدید : 2,356

آسمان و زمین

آسمان…

آه آسمانِ رویایی

که با تمامِ وسعتِ لاجوردی

در تو

جایی برایم نبود

بعد از خیالِ تو…

همان خیالِ شیرینت…

نه پرواز سهمِ بال‌هایم بود

و نه دیگر

خزیدن می‌دانستم…

کاش از جنسِ نور بودم…!

 

آسمان دور بود…

من عاشقش بودم

و پایِ چوبیِ کپک زده‌ام

باز مرا به جشنِ ریشه‌ها می‌خواند

کاش آدمی را

طاقتِ همسفر شدن با بال‌هایم بود…

 

آسمان، آسمان، آسمان

آسمان عزیزم

من از دیارِ خاکم…

من،

زمینی زاده شده بودم…

من،

به آدم‌ها دچارم

من،

به جبرِ زمین گرفتارم

 

زمین…

آه زمین پست و حقیر

چقدر دلم برایت تنگ می‌شود

و با تمام تنفری که از تو دارم

باز با تو هم‌خوابه می‌شوم

تا در آغوشِ گرمِ پر از شهوتت

و در نفس نفس زدن‌های غریزه

و لمسِ تب‌آلودِ نیاز و خواهش

واژه‌ی دوستت دارم را

به صورتت استفراغ کنم

 

دلم برایت تنگ است

برای تویی که که از درد آبستنم کردی

تویی که مرا زن کردی

و من هر روز

درد به دنیا می‌آورم

با تو همبستر می‌شوم

تا این‌بار

تو از لذتِ دردم

از من آبستن شوی

 

زمینِ کوچک

زمینِ حقیر

گورستانِ سادگی و معصومیت

چقدر از تو لبریزم

چقدر زشتی‌ات، مرا احاطه کرده است

به هر کجا که پا بگذارم

تو پیش از من رسیده‌ای

چقدر از تو لبریزیم…

و به وسعتِ آدم‌ها

چقدر تکرار می‌شوی…

 

چقدر زشتیِ لذتت را به کامم ریختی

چقدر دردآور

چه بی‌رحمانه

چه معصومانه!

چه بی‌گناه

و چه ساده

به معصومیت و سادگی‌هایم

خیانت کردی

 

آه زمینی

که از شهوتِ تو

تکرار می‌شویم

چقدر باورِ نبودنت

سخت است!

چقدر وهمِ زشت نبودنت

شبیهِ رویایی تعبیر ناشدنی‌ست

چقدر بهشت ناپیداست…

که خیالش حتی

از حوالی‌مان هم نمی‌گذرد

چقدر لجن‌زار پیداست…

اینجاست،

در یک قدمی‌!

 

با تو هم‌آغوش می‌شوم

و خوب می‌دانم

در تندیِ هرزگیِ آغوشت

پژمرده خواهم شد

تا در گناهی بی اراده

و در طپش‌های تندِ قلبم

آسمان را

در اشک‌های چشمانم بنشانم

 

چشم‌هایم…

چشم‌هایی که مهربانی و کودکی‌ات را

هیچ‌کس باور نکرد

آه چشم‌های ترسناکم

من می‌ترسم…

من می‌ترسم از چشم‌هایی،

که مهربانی را در واژه‌ها می‌جویند

و می‌ترسم از چشم‌هایی،

که چشم‌ها را نمی‌فهمند

من می‌ترسم از آدم‌هایی،

که مهربانی را در شهوتی مهربان می‌بینند

من می‌ترسم که مهربانی،

در واژه‌ها بماند

من نمی‌ترسم که مهربانی در واژه‌ها گم شود

من می‌ترسم که مهربانی از دل‌ها گم شود

و از چشم‌ها…

و از آن روزی می‌ترسم

که چشم‌های مهربان،

در خلاءِ واژه‌هایی زیبا،

بترسانند…

 

واژه‌ها…

آه واژه‌هایِ سخیف و خرد

که تمامِ پاکی و مهربانی‌ام

تنها در تو پیدا بود

این‌بار

سادگی و کودکی‌هایم را

در لباسی از شهوت و غریزه می‌پیچم

تا دیگر

در راه ماندگانِ واژه ندیده،

مهربانی را تنها در واژه‌ها نجویند

واژه‌های زیبایِ لاکردار!

بگذار این بار

تو هم نباشی…

ولی من

هنوز همان باشم

 

 

– این نوشته را، در شب بیست و سوم خرداد و در سالروز تولدم نوشتم. از ابتدا، قرار نبود این باشد. اصلا قرار نبود چیزی باشد. بعدا قرار شد! انگار قرار است، در به دنیا آمدنم، واژه‌ها هم زمینی شوند. تا دوباره، چیزی شبیهِ خاطره‌ی آسمان، بر شانه‌هایم بروید…

– از تمامِ دوستانم که تولدِ تنهایی‌ام را به یاد داشتید، ممنونم :‌) ممنونم که در سالروز زمینی شدنم، از مهربانیِ آسمان گفتید. با شما بودنم مبارک! همیشه به یادتان خواهم بود…

– سهمِ یک انسان از درد، مگر چقدر می‌تواند یزرگ باشد؟…

نامه عاشقانه ای به خواهرم

نگارش شده در تاريخ : سه شنبه, خرداد ۷, ۱۳۹۲ و ساعت : ۲:۴۴
ارسال شده در قسمت : نامه‌ها | بازدید : 77,589

دوستت دارم خواهرم

سلام، دخترِ سرزمینم!

نمی‌دانم اسمت چیست. یا الآن کجا هستی. اما میدانم حتما سرت خیلی شلوغ است. تو هم مانندِ دیگر دختران، احتمالا به دنبال موفقیتی. داری درس می‌خوانی شاید. نمی‌دانم چقدر می‌فهمی، اما می‌دانم سوادت خیلی بالاست. مثلا می‌دانی فلان نظریه‌ی فلان شخص را و تا دلت بخواهد، می‌توانی انواعِ هرم‌ها را نام می‌بری. شاید در تلاش برای رفتن به دانشگاه مورد علاقه‌ات هستی و یا به دانشگاه و مدرکِ بالاتر فکر می‌کنی.
میدانم که سرت خیلی شلوغ است! حسابی داری درس می‌خوانی. اما لابه‌لایِ ورق زدنِ جزوه‌‌هایت، فرصتی که پیدا شد، نامه‌ی من را هم بخوان. شاید درسی هم باشد که فراموش کرده باشی، شاید واحدی هم باشد که نگذرانده، یا کتابی که نخوانده‌ باشی.

همینطور که در انتظارِ شاهزاده‌ی زیبایت، سوار بر اسب سفیدی، لطفا کمی هم به من وقت بده.

از اینکه تو را “خواهر” خطاب می‌کنم، ببخش. با خودم فکر کردم بگویم: دوستم؟ دوستی‌هایِ ما آدم‌ها، “تا” دارد اما. هر کسی تا جایی با آدم دوست می‌ماند. تا کجایش مهم نیست، جایی اما تمام می‌شود. همیشه یک وقتی می‌آید که دوست بودن‌مان، و دوست‌داشتن‌مان، دیگر برایشان سودی نداشته باشد. به ضررشان که شد، تمام می‌کنند. و گذشته از این، خواهر با خودش، صمیمانه‌ترین معنایِ دوست بودن و دوست‌داشتن را دارد. دوست داشتنی که هیچ‌وقت “تا” ندارد.

 

خواهرم!

هیچ‌گاه غرق در روزمرگی‌های خودت نشو. گاهی لازم است، سر از جزوه‌هایت برداری، و اجازه ندهی روزمرگیِ دنیا تو را به سمتی ببرد که دیگران می‌خواهند. ببین از مدرک بالاتر چه می‌خواهی، از جایگاه بالاتر، از پول و احترام بیشتر. همینکه تحسین دیگران را داشته باشی و برایت دست تکان دهند و تو بر خود ببالی و لبخند‌های مصنوعی بگیری و تحویل‌شان بدهی، کافیست؟!

خواهرم، هر چه طبلی تو خالی تر باشد، صدایِ بیشتری را به گوش می‌رساند. صدایِ بیشتر و توجهِ بیشتر آدم‌ها، می‌تواند نشانی از تهی بودن باشد. آدم‌ها، صدایی را دوست دارند که بلند تر باشد، حتی اگر گوش‌خراش. طبلی نباش که صدایت برود تا دوردست‌ها. نوایی باش، آهنگین، که آوازه‌ی زیبایی‌اش، همه را به پشتِ دربِ خانه‌ات بکشاند، از آن دوردست‌ها.

نه که از مسیرت منصرف شوی، تا می‌توانی یاد بگیر. به جز درس، همیشه کتاب بخوان. تعدادِ کتاب‌هایی که خوانده‌ای و اینکه اسم چندتا نویسنده را می‌دانی و فلان کتاب را چه کسی نوشته و کدامشان نویسنده‌ی محبوب توست، فقط به دردِ پُز دادن می‌خورد. واژه‌هایش را مثلِ یک سوپ سر بکش و با جانت درآمیز. بدان یک کتاب، حتی فقط یک جمله‌ی یک کتاب، می‌تواند زندگی‌ات را برای همیشه تغییر دهد.

در کنارش اما، درس‌های بزرگ‌تری از زندگی را بیاموز و هیچوقت این را فدایِ آن یکی نکن. و همواره به یاد داشته باش، که بزرگ‌ترین آدم‌هایی که زمینِ ما به خود دیده، تحصیلات نداشتند. گاهی، خواندن و نوشتن هم نمی‌دانستند. و هیچ‌وقت فراموش نکن، بزرگ‌ترین درس‌های زندگی، نه در کتابی نوشته می‌شود و نه در دانشگاهی تدریس.

 

خواهرِ شادی‌هایِ بی دلیل!

تا می‌توانی تجربه کن. اما یادت باشد، در بعضی کارها، هیچ راه برگشتی نیست. حواست باشد، که نه محافظه کار و ترسو باشی، و نه بی‌محابا دل به دریا بزنی.
گاهی با صدای بلند بخند. پاهایت را در حوضِ یک پارک فرو کن و بگذار این‌بار، بوسه‌ی ماهی‌ها، پاهایت را غلغلک بدهد. نترس از نگاهِ آنانی که بلند خندیدن، نجابتت را در نگاهشان بخشکاند. دشمنانِ شادی و خنده، نجابتت را در اسارتت می‌دانند. اسیرِ باورهای هیچکس نشو و همانگونه باش که باورش داری.
نجیب باش! و نجیبانه بخند و شادی کن. تو را به خدا، اینقدر از چشمانت ماتم و اندوه نبارد… گاهی هم لباس های رنگی بپوش. نقاشیِ دنیا را ببین، بال‌های پروانه‌ها را، رنگین‌کمانی را که باران آورده… خدا، رنگ‌ها را دوست دارد.

 

خواهرِ تمامِ خوبی‌ها!

لباست را تنها صدفی بدان که مرواریدی همچو تو را در بر گرفته است، نه بیشتر و نه کمتر. اسیرِ لباس نباش، تنگ کردنِ دکمه‌ی بلوزت، فقط قفست را تنگ‌تر می‌کند و روحت را اسیرتر. برای آزادی‌ات، روسری‌ات را عقب می‌زنی و باز بیشتر اسیرِ جسمت می‌شوی… و هیچ‌وقت هم فکر نکن، که سانت‌های بیشترِ لباسِ تو، نشانه‌ی پاکی و نجابتِ بیش‌ترِ توست. همانقدر بپوش که پوشیده باشی. نه کمتر و نه بیشتر. نجابتِ تو، چشم‌ها و قلبِ نجیبِ توست. لباسِ تو، تو را از قفسِ جسم می‌رهاند.

گاهی به سوراخ‌های جورابت بخند و باز پایت کن. گاهی دست هایت را باز کن و بی‌هدف، رویِ لبه‌ی جدول قدم بزن. بی آنکه به مقصد بیاندیشی. باران که بارید، خیس شو. چتری از باران بساز، و بخند به نگاه‌های متعجب آدم‌هایی که زیرِ سایه بان پناه گرفته‌اند. بخند به چترِ بارانی‌ات! گاهی در خلوتِ خودت، برایِ خودت آرایش کن. گوشواره‌ی آویز گوش‌ات کن و به قیافه‌ی خودت از ته دل بخند. و خودت را بی‌دلیل دوست بدار. گاهی هم، نه برایِ دیگران، که برایِ خودت، زیبا باش.

 

خواهرِ آزادم!

اگر به تو می گویند ضعیفه، اگر ضعیف و وابسته می‌خوانندت، فقط بدان، تو خودت، در قالبِ دختری به قدمتِ تاریخ، مسببِ تمامِ این بی‌عدالتی‌ها هستی. از خودت شروع کن، نه از من… شاید اینگونه، من هم تغییر کنم. من هم تغییر خواهم کرد، اگر تو نیز همیشه به یک مرد، به چشمِ یک دیوار ننگری.
گاهی خودت باید تکیه‌گاه باشی… همانطور که روزی تکیه‌گاه فرزندانت خواهی شد. گاهی، تو، تکیه‌گاهِ مردت باش… گاهی هم بگذار او، روی شانه‌هایت گریه کند. گاهی هم تو آرامشش‌اش باش. چه اشکالی دارد؟ گاهی هم تو مرد باش. گاهی تو برای آشتی پیش‌قدم شو. گاهی تو اول ببخش. گاهی تو اول سلام کن. گاهی یک مرد، با تمامِ مردانگی‌اش، همچون یک کودک، به تکیه گاهِ محکمِ تو نیاز دارد. گاهی هم، تو مردِ مردت باش.

گاهی تو انتخاب کن. همیشه که نباید انتخاب شوی. این را تو همیشه خواستی، که همیشه، این تو باشی، که انتخاب می‌شوی. تو بودی که در گوش‌ات خواندند که انتخاب کردن برایت کسرِ شان است، و با انتخاب شدن عزیزتر خواهی‌شد. گاهی هم تو با تمامِ ظرافتِ زنانه‌ات، مردت را مهمان کن. تو حساب کن. اینگونه، او هم خود را مردِ زندگی‌ات خواهد یافت، و نه پدری برایِ تکیه دادنِ تو! این‌گونه، عزیزتری… گاهی، تو اول بخواه، تو اول مهر بورز، تو اول بساز.

هرگز، خود را به صفرهای سکه‌هایِ مهریه‌ات نفروش… مهریه‌ی تو، نه تعدادِ سکه‌های مردت، که تعدادِ قطره‌هایِ اشک‌ِ شوقِ اوست. که مهرِ تو، به تعدادِ لبخند‌هایی‌ست که بر لبانت می‌نشاند. یک‌بار هم تو مردِ مردت باش، تو فکرِ مردت باش…
هزینه‌ی اضافیِ عروسی‌ات را پس اندازِ زندگی‌تان کن. گیریم مهمان‌ها در قصرِ شانزلیزه یک شب هم بهشان خوش گذشت، شب‌های باقیِ عمرت اما، فکر کردن به هزینه‌ها، در او جایی برای فکر کردن به تو باقی نمی‌گذارد! تو هم از انتظاراتت کم کن و هم‌پایِ مردت، کمی از بارِ زندگی را بر دوش بگیر. و آن‌وقت بیا و از برابریِ مرد و زن حرف بزن!

 

خواهرِ عشق های جاودانه!

آدم‌ها را نه از آنچه می‌خواهند ببینی، بلکه از آن‌چیزی بشناس که نمی‌خواهند تو به آن پی ببری. چگونه به چشم‌هایت اعتماد می‌کنی؟ وقتی آسمان را با چشمانت، آبی می‌بینی، و میدانی آبی نیست. و وقتی آبِ دریا را آبی رنگ می‌کنی و می‌دانی، مشتی از آن آب که برداری، آب، بی‌رنگ است.
بهترین چیز‌هایِ دنیا نه دیدنی هستند و نه شنیدنی. واقعی‌ترین دوستت دارم‌ها، هیچ‌وقت به زبان آورده نمی‌شوند. حقیقی‌ترین احساس‌ها، در پنهان‌ترین پستویِ قلبِ آدم‌ها پنهان است، همچون یک گنج. و اگر در جست‌وجویِ گنجی، بدان که، عظیم‌ترین گنج‌ها نه در قصرهای باشکوه، که در خراب‌ترینِ خرابه‌ها مدفون است. همیشه قصرها اولین جایی هستند که غارت می‌شوند. قصرهایِ زیبا، یا پیش از این غارت شده‌اند، یا غارت خواهند شد. گاهی، حقیقتی را از پشتِ ناگفته‌ها دریاب.

 

خواهرِ مهربانی‌های بی‌دلیل!

ستاره‌ی کم نورِ آسمان را ببین… هیچ چشمی خیره به آن نمی‌نگرد. تمامِ چشم‌ها خیره به آن ستاره‌ی پر نوری‌ست، که برایشان چشمک می‌زند! انگار یادشان رفته، کم‌نوریِ یک ستاره، نه از کوچکیِ آن، که گاهی از فاصله‌ی زیادِ آن‌هاست. و آن‌ها، تا آن ستاره‌ی نجیب، میلیاردها سالِ نوری، فاصله کم دارند! وقتی که برسند، خواهند فهمید، که خورشیدِ آدم‌ها، تنها، نزدیک‌ترین ستاره است. و نه بزرگ‌ترین.
تو محدود به نزدیک‌ترین‌ها نیستی. تو محکوم به اطرافیان نیستی. گاهی برای رسیدن به ستاره‌ات، میلیاردها سالِ نوری را طی کن… حرکت کن! تو یک انسانی. نه یک درخت!

 

خواهرِ دوست‌داشتنی!

تو برای تنها بودن آفریده نشده‌ای، تنهایی‌ات را اما دوست بدار. و هیچ‌گاه تنهایی‌ات را ارزان نفروش… پیش‌فروش‌اش نکن، فصل‌اش که برسد، به قیمت می‌خرند. و بدان، شیشه‌ها، هر چه ناپاک‌تر باشند، بهتر دیده می‌شوند. و شیشه‌های پاک، اصلا به چشم نمی‌آیند.

 

خواهرِ شیرین‌ام!

آنکه تو را دوست دارد، عطشی برای لمسِ تنت ندارد و لمسِ تنِ تو، هیچ ربطی به دوست داشتن. جسم‌ات را به آغوشِ مردی بسپار، که قلبش را به آغوشِ تو سپرده باشد.
هیچ‌وقت به زیبایی‌ات مغرور نشو، همیشه گرگ‌ها در کمینِ زیباترین‌ طعمه‌ها هستند. معمولا، معمولی‌ها خوشبخت ترند. فراموش نکن، هر کسی می‌توانند ببینند تو چه به نظر می‌آیی، ولی تعداد کمی می‌دانند تو واقعا چه کسی هستی. کسی را دوست بدار، که تو را نه بخاطرِ آنچه به نظر می‌آیی، که برایِ آنچه به نظر نمی‌آیی، دوست بدارد.

خواهرم، می‌دانم که چیزِ زیادی نمی‌دانم،
حرف‌هایم را، تنها، نشانی از آن بدان، که با تمامِ نفهمی‌هایم، دوستت دارم.

و در تاریک‌ترین لحظه‌هایِ تنهایی‌ات،
همیشه به یاد داشته باش که اگر هیچ‌کس نیست، خدا که هست…

و همیشه‌ی همیشه، مراقب خودت باش.

 

با یک دنیا محبت، مهدی

 

– تقدیم به تمامِ دختران و زنانِ سرزمینم. و برایِ فردایی، که در کنارِ هم، و از جنسِ آدم، هم‌جنس باشیم.

خدا و مادر

نگارش شده در تاريخ : چهارشنبه, اردیبهشت ۱۱, ۱۳۹۲ و ساعت : ۱۱:۲۱
ارسال شده در قسمت : ریتم, شوک, کودکانه | بازدید : 5,024

عشق، خدا، مادر

آمدی و کنارم نشستی

می‌خواستی با من حرف بزنی…

من، تلویزیون تماشا می‌کردم

برنامه‌ی موردِ علاقه‌ام پخش می‌شد

من، تلویزیون می‌دیدم

من، تو را نمی‌دیدم…

و تو باز هم کنارم نشسته بودی…

 

با ذوق و شوق، کتابِ آشپزی می‌خواندی

که مثلِ دیشب گرسنه نخوابم

که خسته شدم از غذاهایِ تکراری‌ات…

و من باز از طعمِ تکراری ایراد گرفتم

ذوق و شوقت کور شد

دیدم که چطور کتابِ آشپزی را بستی…

 

بشقابِ غذا به اتاقم آوردی

در حالیکه سرِ سفره

غذایت سرد می‌شد…

منِ بی‌شعور، نخوردم.

سینیِ غذا را برگرداندی

دیدم که غذایت را کامل نخوردی…

 

سرِ سفره که آب می‌خواستم

بدو بدو می‌رفتی

[نرو…]

قاشقِ پُر، در بشقابت جا ماند مادر…

لیوانِ آب را از دستت گرفتم

و یادم رفت

أنچه می‌نوشم شیره‌ی جان توست

دلیلِ همین اشک‌هایِ بی‌اختیارِ شوقِ دوست‌داشتن

که جاری می‌شود از چشم‌هایم

نوشیدنِ آب از دستِ مادرم بود…

پیش از تو،

من که…

من که اینگونه گریستن، نمی‌دانستم…

 

گفتی بیا کمی هم با من صحبت کن

و من وقت نداشتم

گوشیِ موبایل دستم بود!

عشق

اینجا

در یک قدمی بود

و من در آن دورها…

در جستجویش!

چه بی‌رحمانه، احمق بودم…

 

دلتنگم بودی،

نگرانم شدی.

عاشقم بودی،

خدایم شدی.

و من برای در کنارت بودن وقت نداشتم

شاید، داشتم جایی…

از خدا و عشق می‌گفتم…

 

من،

همین منِ لعنتی

چقدر احمق بودم…

چقدر نمی‌فهمیدم

که تنها تو می مانی

تنها تو بودی که ماندی…

 

آن روز یادت هست؟

زنگ زدی که خوابت را دیده‌ام : اتفاقی افتاده؟!

من، شبِ پیش با درد خوابم برده بود…

و تو کیلومترها آنطرف‌تر، فهمیده بودی!

چگونه من معجزه را دیدم و ایمان نیاوردم؟!

همین

همین مادر،

برای اثباتِ خدا کافی نیست؟

 

تو، تجسمِ دوست داشتن های بی دلیلم بودی

من، شکلِ خدا را از مهربانیِ تو ساخته‌ام

من که پیش از تو

حرف زدن بلد نبودم…

من،

حرف‌هایِ نگفته‌ی چشمانت را

اینجا

به اسمِ خودم می‌نویسم…

 

همیشه در خاطراتم

خدا شکلی شبیهِ توست

زنی شکسته

شکسته از سنگینیِ عشق

با همان دست‌های زبر و مهربانت

که زبریِ مهربانی‌اش را

می‌شود زیرِ دست لمس کرد…

خدا

رنگِ روسریِ سفیدِ توست.

شکلِ

چادر نمازت،

طرحی از گل‌های بهشت دارد.

خدا

بویِ تنِ تو

بویي شبیهِ کودکِ نورسیده می‌دهد.

خدا

بر رویِ پیشانی‌اش

دست‌خطی از چروک‌های عشق دارد.

خدا

شکلِ تو

با ظرفِ غذا، در می‌زند.

خدا

با موهایِ سفید،

و عینکی به چشم،

کاموا دست می‌گیرد و بافتنی می‌بافد.

خدا

همیشه یک لقمه نان در دست، می‌آید

بر روی زمین خم می‌شود

جارو می‌کند

همیشه می‌خندد، می‌بخشد، می‌مانَد…

 

بچه که بودم…

یادت هست ؟

می‌گفتم:

“بزرگ که شدم،

می‌خوام با تو عروسی کنم”

و تو چقدر می‌خندیدی

و میگفتی: “نگو، گناه داره…”

تو می‌خندیدی

خدا می‌خندید…

 

بچه که بودم،

ازدواج برایم چیزی جز بودنِ در کنارِ عزیزترینم نبود

چیزی از دنیای آدم بزرگ‌ها نمی‌فهمدیم…

و تو برایم

عزیز ترین بودی، مادر

 

اشتباه می‌کردی مادرم…

به خدا که گناه نداشت

گناه فراموشیِ دوست‌داشتن‌های کودکانه‌ام بود

اصلا

می خواهم گناه کنم

گناهی به زیباییِ سادگی‌های کودکانه‌ام

چه گناهِ قشنگی!

 

حالا بزرگ شده‌ام…

ولی هنوز هم

فراموش نکرده‌ام

که آن‌وقت‌ها چقدر می‌فهمیدم…

مادر را می‌فهمیدم،

عشق را، خدا را می‌فهمیدم

وچقدر کودکانه، زیبا دوستت داشتم

 

حالا

با همان زبانِ کودکی

می‌گویم :

از اینجا، تا آخرِ دنیا،

می‌خواهم با تو عروسی کنم

با تو زندگی کنم. با تو بمانم. با تو بخندم، با تو گریه کنم، با تو پیر شوم.

و با تو، در کنارِ تو بمیرم…

 

بچه که بودم

هر وقت می‌پرسیدند: “چنتا دوسم داری؟!”

میگفتم: “اندازه‌ی ستاره‌های آسمون”

حالا

به اندازه‌ی همان ستاره‌های کودکی‌هایم

که دنیایِ بی انتهایِ دوست داشتن‌ها بود :

ماهِ من

مریم‌ام

دوستت دارم، مادرم

 

 

– به بهانه‌ی روز مادر و روز زن ، تقدیم به تمامِ دختران و زنانِ پاک سرزمینم. روزِ مادر مبارک :‌)
– این نوشته، در کمتر از یک شب، و برایِ انتشار در روزِ مادر نگارش شده است. لطفا، همین حالا، دست‌های مادرت را ببوس…

تجسم یک رویا

نگارش شده در تاريخ : چهارشنبه, فروردین ۲۸, ۱۳۹۲ و ساعت : ۸:۰۷
ارسال شده در قسمت : ریتم, میخوام خودم باشم | بازدید : 5,512

تجسم یک رویاسرم… سرم… سرم گیج می‌رود

در سرم سوال‌های بی‌جواب، هِی اینور و آنور می‌روند

هِی خیالم می‌رود آن‌سو

آن سویِ نیامده…

آن سویِ رویایی :

من… گاهی دلم می‌خواست، دنیا جورِ دیگری می‌بود…

دوست داشتن، جورِ دیگری می‌بود

و هیچ آدمی برای تنها نبودن، دست‌های التماس دراز نمی‌کرد.

اصلا کاش آدمی این همه تنها نبود.

 

من، بارها دیده‌ام که آدم‌ها

پستی و پلشتی را بیش از سادگی و مهربانیِ بی‌دلیل، دوست می‌دارند

و دیده‌ام که چقدر محبت و پاکی و سادگی تنها مانده است.

من قسم می‌خورم…

قسم می‌خورم

که من دیدم که دورویی و زشتی لبخند می‌زد

و تنها نبود.

دست بر کمرش گذاشته بود و سیگارِ برگ دود می‌کرد

و می‌خندید

به سادگیِ آن مهربانی، که با چشمانِ خیس آن گوشه چمباته زده بود.

مهربانی تنها بود.

مسخره‌اش می‌کردند، ری‌را

و من دلم برای مهربانی، برای کودکی، برای سادگی، خیلی سوخت.

چقدر دلم می‌خواست دنیا چیزِ دیگری می‌بود…

 

چیزی غیر از این

یک جایی…

شهری در آن‌سویِ خوبِ رویاهایم…

آنجا که سهمِ عاشقِ ساده، گریه‌های بی‌صدا نباشد

شهری که در آن، خنده سهمِ همه باشد

که اصلا، آقا!

هر که دلش روشن‌تر بود، سهمش از خورشید بیشتر

هر که مهربان بود، ستاره مالِ او

هر که دوست داشتن می‌فهمید، آسمان ارزانی‌اش

که پنجره فقط برایِ آن‌هایی گشوده میشد، که پرواز را می‌فهمند

که اصلا هر روز، بارانِ سخاوت می‌بارید!

که ماه، همیشه آسمانِ شبِ اندوه را روشن می‌کرد

شب نبود، ترس از تاریکی نبود

و دیوار، چشم‌اندازِ طبیعیِ همیشه‌ی سادگیِ مهربانیِ بی‌ریا نبود

و سقف، هیچ‌گاه بر سرِ اعتمادی که به آن دارند، فرو نمی‌ریخت…

 

جایی بود که در آن

غم‌ها تقسیم می‌شد

همانطور که شادی‌ها.

اصلا اشک، فقط اجازه داشت برایِ شوق بیاید

از چشمِ عاشق بیاید

که فقط وقتی بیاید که دستی برای پاک کردنش باشد

آنوقت

وقتی می‌خواستی از کسی بپرسی که “تا حالا عاشق شدی؟”

می‌پرسیدی :

“تا حالا بی‌دلیل گریه کردی؟” …

و از چشم‌هایِ عاشقِ تنها می‌پرسیدی : “دوستش داشتی؟”

و اگر راست می‌گفت،

حتما همانجا گریه‌اش می‌گرفت…

 

جایی که در آن

هیچ‌کس آرزو‌هایش دور نبود

آرزوها گران نبود…

و تا وقتی کسی در دلش آرزویِ داشتنِ چیزی بود،

نمی‌مُرد…

 

آنجا،

در دستان هر کودکی، عروسکی بود

و بچه‌ها حق نداشتند که نخندند!

هیچ غمی حق نداشت کودکیِ کسی را تسخیر کند

هیچ کودکی، بدنش از کتک و کمربندِ پدرش کبود نبود

کسی گرسنه نبود، گریه نمی‌کرد، کار نمی‌کرد

و اصلا چرا بچه‌ها می‌میرند‌؟!

آنجا… هیچ بچه‌ای، کودک نمی‌مُرد…

بزرگ می‌شد: کوچک نمی‌مُرد…

 

جایی که در آن

دست‌ها

تنها به نشانه‌ی سلام بالا می‌رفتند

و در آن

هر نگاهِ مهربان، مهربانانه به آدم دروغ نمی‌گفت

و در پسِ دستی که به نشانه‌ی سلام دراز می‌شود

خنجری مدفون نبود

دوست، واقعا دوست بود

همیشه راست می‌گفت.

و هیچ‌وقت یکهو پی نمی‌بردیم

که یک بره‌‌، گرگ‌تر از گرگ است!

 

.
.
.

 

بویِ‌باروت می‌آید

بویِ خون…

اه! لعنتی!

نگفتمت رویایم را خط خطی نکن ؟؟!

 

گلوله‌ای آمد، جنگ شد :

یک مادر مُرد.

باز زمین لرزید، زلزله آمد :

یک کودک مُرد.

تحریم، تورم، گرانی، وای! پول ندارند بچه‌ها :

یک پدر از شرمندگی مُرد.

 

پسرکی، (هنوز)

به دخترک می‌اندیشید

دلش شکسته بود،

اما، عاشقانه شکسته بود

می‌خواست چیزی بگوید فردا

صبحِ آن شب،

دیگر دخترک تنها نبود، اما

کسی به پایِ دخترک نشسته بود…

 

کسی گفت: دوستت دارم.

تا همیشه با تو می‌مانم…

(دروغ می‌گفت اما، باورش شد؟!)

گفت و دستی به سویِ دختر دراز شد…

. . .

وای!

باز یک دخترکِ ساده

عاشقِ یک گرگ شد!

 

رویایم…

رویایِ قشنگم،

دیگر شبیه رویا نیست.

بویِ عشق نه، بویِ آدمیزاد می‌دهد…

آه، رویایِ قشنگِ کثیف شده‌ام!

خاکی از آن سقفی که فرو ریخت

خونی از آن مادری که چکید

جایِ آن گلوله، جایِ آن شرم

اشکِ چشم پسر و مویِ شیونِ دختر…

همه‌ رویِ این رویا ریخته‌اند.

 

اما،

مهربانِ عاشق!

رویایت را نکُش!

بو کن :

هنوز بویِ مهربانی و کودک و خدا می‌دهد…

 

باید قبول کنی…

سیاهی و پلشتیِ دنیا : هست

زشتی هست، دروغ هست، دورویی و سیاهی هست

همانطور که مهربانی هست، عشق هست، کودک هست

و خدا هست…

دنیا هیچ‌وقت رویایی نبوده است

رویا را تاب نمی‌آورد،

زشتی و پلیدیِ دنیایِ آدم‌ها.

 

عزیزِ دلم

تو در سختی آفریده شده‌ای!

تو اما

نباید کم بیاوری!

باید در این تاریکی و قحطیِ محبت

چراغی از مهربانی و خدا به دست بگیری

و هر چه خاموش می‌کند این آدمیزادِ دو پا

و هر چه تخمِ ظلمت و زشتی می‌پراکند

تو روشن کنی

و چراغ به دست، راه بیفتی در شهر

و نور بپاشی

دوست بداری. ببخشی. بخندی.

دوست بدار، سیاهی را حتی

به لطفِ وجود اوست که می‌درخشی…

 

نگو که چه فرقی می‌کند یک فانوس کمتر یا بیشتر

درست است که یک چراغ، تمامِ دنیا را روشن نخواهد کرد

اما

برای آنان که در پیرامون‌ات هستند،

خیلی فرق خواهد کرد!

تو پیرامونت را پر از روشنایی و نور می‌کنی

تمامِ دنیا را نه

اما

تمامِ دنیای‌شان را نورانی کرده‌ای

و همین نور کافیست که تو هم

زیر پایِ خودت را ببینی.

 

حالا

من هم

رویایِ مچاله شده‌ام را بر می‌دارم

صاف می‌کنم

می‌تکانم

فوت می‌کنم

و

آرام رویِ قلبم می‌گذارم

میخواهم

خود، تجسمِ این رویا باشم…


Warning: curl_setopt(): CURLOPT_FOLLOWLOCATION cannot be activated when an open_basedir is set in /home3/miraniir/public_html/mehdi/wp-content/plugins/goingup-web-analytics/goingup-web-analytics.php on line 38

Warning: curl_setopt(): CURLOPT_FOLLOWLOCATION cannot be activated when an open_basedir is set in /home3/miraniir/public_html/mehdi/wp-content/plugins/goingup-web-analytics/goingup-web-analytics.php on line 38

Warning: curl_setopt(): CURLOPT_FOLLOWLOCATION cannot be activated when an open_basedir is set in /home3/miraniir/public_html/mehdi/wp-content/plugins/goingup-web-analytics/goingup-web-analytics.php on line 38

Warning: curl_setopt(): CURLOPT_FOLLOWLOCATION cannot be activated when an open_basedir is set in /home3/miraniir/public_html/mehdi/wp-content/plugins/goingup-web-analytics/goingup-web-analytics.php on line 38