1 | ماریا

۱۰ اسفند ۱۳۸۸ در ساعت ۱۲:۰۲ ب.ظ

سلام:
حرفهای قشنگی با خدا داشتی اما اگه باز عصبانی نمی شی بهت بگم امام حسین هم یکی از همین آدمها بود!!!قبول دارم که انسان این موجود دو پا می تونه اینقده بد و وحشی و خونخوار بشه که هیچ حیوانن درنده ای به پاش نرسه اما خوب می دونم که همین انسان دو پا اینقده می تونه خوب و مهبون و انسان!!باشه که از فرشته ها هم برتر بشه خوبه که بدیها رو می بینی این باعث میشه که خودت سعی کنی بد نباشی یعنی چیزی که ازش بدت میاد….

2 | نوید

۱۳ اسفند ۱۳۸۸ در ساعت ۱۲:۰۴ ب.ظ

سلام پسر. من همیشه وبلاگتو میخونم خیلی خوب مینویسی .خیلی اقایی .خدانگهدار

3 | مهربانی

۱۵ اسفند ۱۳۸۸ در ساعت ۲:۲۴ ب.ظ

سلام گرامیترین
دنیا ومردم بخودی خودش بدنیستش که – مگه میشه دنیایی که خدامحل زندگیمون قرارداده ویا مخلوقاتی خلق کرده بخودی خودش بدباشه تازه باعث افتخارومباهاته اینکه انسانیم – چرا کلی حساب میکنی – چرا فکرنمیکنی این منافع مادی هستش که چشم هاروکورمیکنه واین آدمی که اولش پاک وخالص خلق میشه میشه یه افعی – این غروره که سرچشمه ی همه گناها و خطاهاهستش و بسته به میزان غرور هرکس میشه به بد بودنش و شدت رذایل اخلاقیش میشه پی برد- دنیابخودی خودش بدنیست محلی که من وتوودیگرون خودشون رو محک بزنن وخوبان ازبدان جدابشن – اگه قراربودکه همه خوب باشن که دنیامیشدبهشت دیگه به جهنم وبهشت نیازنبود- نوشته هات خوبندولی گاهی بقدری توعمق نوشته میری که روحیه حساس بودن وزودرنج بودن شما هویدامیشه- هرچنداتفاقی به وبلاگتون برخوردم ولی وقتی نوشته هاتون رو خوندم دلم نیومدنظرنزارم – امیدوارم آزردتون نکرده باشم بانظرم – امیدوارم که باظهورمنجی عالم همه بدیها ازروی زمین پاک بشه – به امیداون روز
همیشه درپناه حق باشید/

4 | honey

۲۷ اسفند ۱۳۸۸ در ساعت ۸:۴۹ ب.ظ

سلام مرسی که به وبلاگم سر زدی چشم از این به بعد سعی میکنم بیشتر از مطالب خودم استفاده کنم
یادداشت تولد هم تقریبا کار خودم بود!

5 | Mohammad

۱۲ اردیبهشت ۱۳۸۹ در ساعت ۱۲:۴۶ ب.ظ

سلام الان که دارم اینو مینویسم خیلی‌ شکویی دارم یه عمر خدا خدا کردم همیشه با آوارگی زندگی‌ کردم با گدایی با بدبختی الانم با سرطان کهن قریب تو یه کشور دور افتاده افتادم چند روز غذا نخوردم جای خواب ندارم همه چیمو فروختم امروز هم ساتمو ۲۰ دلار فروختم که مسکن بخرم درد شدید دارم نمیتونم به کشورم بر گردم چون زبانم بد بود باید برم زندان خیلی‌ شکوأی دارم خدا خدا خدا میبینی‌ به سرم چی‌ اومده دیگه هیچ راهی‌ برام نمند نمیدونم ولی‌ می‌خوام خودمو راحت بکنم

6 | زهرا

۱ خرداد ۱۳۸۹ در ساعت ۹:۵۰ ق.ظ

سلام آقا مهدی
چرا اینقدر ازآدما متنفری من نمی خوام نصیحتت کنم وبگم آدما خوبن اما بدون اگه خدارو دوست داری بایدمخلوقات خدا رو هم دوست اشته یاشی برا اینکار پسر خوب سعی کن هیچ انتظاری از هیچ کس نداشته باشی برا خودتو خدا ی خودت زندگی کن خدا انسان راخلق کرده و اشرف مخلوقات قرار داد شاید ناراحت بشه که از مخلوقاتش بد بگی پسر خوب همه بد نیست همه جور آدم هست با این حرفات خدا رو ناراحت نکن چون خدا فقط دوست داره بینآدما صلح ودوستی باشه دیدی چقدر حدیث درباره اخلاق نیکو با مومن داریم
آروم باش اروم آروم
خیلی دوستدارم بدونم چرا از آدما بیزاری
خدانگهدار

7 | خاطره

۱ خرداد ۱۳۸۹ در ساعت ۱:۲۱ ب.ظ

سلام من خودم نمی دونم ازاین دنیا چی می خوام فقط یک چیزی رو ازخدا نزدیک دوازده سال خواستم ومی خوام ولی خدا نمی ده میگن مصلحت نمی دونم مصلحت چیه که نباید این کارانجام بشه بعد می گن خدا صدای مارو می شنوه من نتونستم مطمئن باشم فقط به دودلیل که صدای من ونشنید آره مگه چی می شه به همه خیلی توجه میکنه به ما یک کوچولو توجه کند به همین دلیل ازاین آدمها ودنیا حتی خود خدا خسته شدم دوست دارم منو برداره ببره ولی همین کارروهم نمی کنه خسته شدم خسته
به امیدروزی که همه حاجت ها برآورده بشه

8 | ‎یگانه

۱۹ مرداد ۱۳۸۹ در ساعت ۸:۰۳ ب.ظ

نامه ای به غم
ای غم که در درونم به سینه ام چنگ میزنی نمیدانم چگونه در قلب کوچکم جای گرفته ای
ای تو که به وسعت تمام انسانهایی که دوستشان میدارم دلم برایت میسوزد
میدانم که قلبم برای تو کوچک است باید آن را برای جای دادن تو وسعت بخشم
میدانم این رسم مهمان نوازی نیست که این گونه تو را میازارم
تو بگو چه کنم؟ چگونه قلبم را بگشایم تا تو مهمان همیشگی قلبم را ندانسته نیازارم
ولی چه کنم هر چه دوست داشتن هایم عمیقتر میشود تو بزرگترو بزرگتر میشوی.
تو بزرگی به اندازه ی عشق بینهایتم به گل مریم تو بزرگی به اندازه ی عشق بی پایانم به قلب نازنین مادر
و تو ای غم بزرگی به اندازه ی دوست داشتن تمام زیبایی ها
وتو کوچکی به اندازه ی تمام پلیدی ها وتو کوچکی به اندازه ی تمام ناراستی ها
وچه بزرگ است دل آزاری تو با تمام این بونه ها
واین جراحت قلبم چه ملتهب و چرکین است وقتی چشم هایم میبیند که چطور انسان بودنمان فراموش میشود که چطور جانباز عاشق در رهوار عشق تلوتلو خوران ما را می آزماید و ما چه راحت در آزمون انسانیتمان مردود میشویم .
ای خدا دلم گرفته از خودمان دلم گرفته از اینکه فراموش کرده ایم که قسمتی از تو ایم فراموش کرده ایم که انسانیم که یادمان رفته چرا آمدیم که یادمان رفته چشمهایمان را بگشاییم تا ببینیم چطور دشمن خود گشته ایم وریشه یمان را چگونه خشکانیده ایم
که یادمان رفته که یادمان رفته که انسان بوده ایم.

سلام همراهم در مسیر رفتن
این متن رو زمانی نوشتم که جانبازی رو دیدم که تو راه رفتن تعادل نداشت وزمین خورده بود و سرش زخمی شده بود از بیمارستان میومد و در حالیکه خانومش میگفت که پوله آژانس نداشتند مجبور شدن با ون بیان دلم خیلی گرفت این متن رو اون روز نوشتم

mEhdi پاسخ در تاريخ مرداد ۲۴م, ۱۳۸۹ ۲:۴۳ ق.ظ:

@‎یگانه, ممنون، متن قشنگی بود
اگه اجازی بدی توی وبلاگم یادگاری بمونه

9 | ‎یگانه

۲۶ مرداد ۱۳۸۹ در ساعت ۱۱:۵۸ ق.ظ

سلام مهدی
خوشحالم که از متنم خوشت اومد. میتونی تو وبلاگت بذاری بمونه

mEhdi پاسخ در تاريخ مرداد ۳۱م, ۱۳۸۹ ۱۱:۰۱ ب.ظ:

@‎یگانه, ممنون دوست من